Over mij

Over mij

In april 2015 stond mijn leven in één klap op zijn kop: mijn zoontje Hugo overleed na een probleemloze zwangerschap van 41 weken compleet onverwachts tijdens de bevalling. Naast intens verdriet, bracht het me ook iets moois: ik ontdekte mijn missie.

Namelijk: vrouwen helpen om dit intense verdriet betekenis te geven en het als kracht te gebruiken voor de toekomst.

Onze prachtige zoon Hugo werd stilgeboren.

Ik was 29 jaar, net getrouwd met de man van mijn dromen en het leven lachtte me toe. Op de dag dat we terugkwamen van onze huwelijksreis, ontdekte ik dat ik zwanger was. We konden ons geluk niet op. Ik had een hele fijne zwangerschap en onze baby groeide goed. Alle echo’s zagen er goed uit en niets leek ons geluk nog in de weg te staan.

Na een zwangerschap van bijna 41 weken, braken op een ochtend mijn vliezen. Helaas kwam de bevalling niet uit zichzelf op gang en werd ik twee dagen later in het ziekenhuis ingeleid. Het werd een helse bevalling die eindigde in een spoedkeizersnede. Ik kreeg een ruggenprik en niet veel later werd onze zoon uit mijn buik getild. Het was alleen stil, veel te stil. En het bleef stil. Een half uur lang werd geprobeerd om onze zoon te redden. Maar het was te laat. Hugo was er niet meer.

Ik kreeg Hugo in mijn armen. Het leek net alsof hij sliep. Het was de allermooiste baby die ik ooit had gezien. Het was zo onwerkelijk. Negen maanden lang had ik naar dit moment toegeleefd, maar het was compleet anders dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik voelde een combinatie van intens verdriet, boosheid, wanhoop, maar ook liefde en trots. Dit was onze baby, onze zoon.

Maar hoe groot het verdriet ook was, ik besloot al op de avond dat Hugo overleed dat dit niet het einde van míjn leven was.

Foto: Merten Snijders

En dan is het stil.

We namen Hugo mee naar huis om nog een paar dagen met hem samen te kunnen zijn. We maakten samen veel herinneringen en oneindig veel foto’s. Dit was onze enige kans. Het was een mooie en dierbare week, waar ik met veel liefde aan terugdenk. We namen afscheid samen met onze familie en vrienden. Het was hartverscheurend om je kind in een kistje achter te moeten laten in een graf.

De maanden erna waren vooral heel stil. Het verdriet kwam in golven en de ene dag ging het beter dan de andere. De eerste weken was mijn man nog thuis en gingen we samen elke dag even naar de begraafplaats. Later deed ik dat ook alleen. Ik probeerde elke dag iets te ondernemen, hoe klein ook. Ik wilde mezelf niet opsluiten en afsluiten van de buitenwereld. Ik heb veel geschreven, gewandeld, koffie gedronken met vriendinnen en uitstapjes gemaakt met mijn man en familie. Ik wilde bezig blijven en niet alleen maar de hele dag verdrietig zijn. Juist de afwisseling daarin, zorgde ervoor dat het langzaamaan beter ging.

En dan is het stil.

We namen Hugo mee naar huis om nog een paar dagen met hem samen te kunnen zijn. We maakten samen veel herinneringen en oneindig veel foto’s. Dit was onze enige kans. Het was een mooie en dierbare week, waar ik met veel liefde aan terugdenk. We namen afscheid samen met onze familie en vrienden. Het was hartverscheurend om je kind in een kistje achter te moeten laten in een graf.

De maanden erna waren vooral heel stil. Het verdriet kwam in golven en de ene dag ging het beter dan de andere. De eerste weken was mijn man nog thuis en gingen we samen elke dag even naar de begraafplaats. Later deed ik dat ook alleen. Ik probeerde elke dag iets te ondernemen, hoe klein ook. Ik wilde mezelf niet opsluiten en afsluiten van de buitenwereld. Ik heb veel geschreven, gewandeld, koffie gedronken met vriendinnen en uitstapjes gemaakt met mijn man en familie. Ik wilde bezig blijven en niet alleen maar de hele dag verdrietig zijn. Juist de afwisseling daarin, zorgde ervoor dat het langzaamaan beter ging.

De vraag die op dit intense rouwproces volgde was: ‘wie ben ik, wat kan ik en wat wíl ik?’ In augustus 2018 kwam daar een antwoord op.

Het einde van Hugo’s leven, was ook het begin van iets nieuws.

Hugo’s dood zorgde ervoor dat ik ging nadenken over wat ik echt belangrijk vond. Wat heb ik te doen in dit leven en waar ligt mijn passie? Ik ging me professioneel verdiepen in rouw en verlies en ontdekte dat ik met mijn manier van rouwen en coachen veel ouders kon helpen die ditzelfde verdriet doormaakten.

 Ik gaf mijn baan in loondienst op, omdat ik dit al snel niet meer kon combineren. Ik help vrouwen die een kindje zijn verloren tijdens de zwangerschap of rondom de bevalling om dit grote verdriet niet een plekje, maar betekenis te geven in hun leven. Daarnaast geef ik scholingen en lezingen over babyverlies. 

Ik vind het belangrijk om ouders te laten zien en voelen dat er een leven is na verlies. Het gaat nooit over, maar het hoeft niet voor altijd een zware last te blijven. Het hoeft niet het einde van jóuw leven te zijn.

Het einde van Hugo’s leven, was ook het begin van iets nieuws.

Hugo’s dood zorgde ervoor dat ik ging nadenken over wat ik echt belangrijk vond. Wat heb ik te doen in dit leven en waar ligt mijn passie? Ik ging me professioneel verdiepen in rouw en verlies en ontdekte dat ik met mijn manier van rouwen en coachen veel ouders kon helpen die ditzelfde verdriet doormaakten.

Ik gaf mijn baan in loondienst op, omdat ik dit al snel niet meer kon combineren. Ik help vrouwen die een kindje zijn verloren tijdens de zwangerschap of rondom de bevalling om dit grote verdriet niet een plekje, maar betekenis te geven in hun leven. Daarnaast geef ik scholingen en lezingen over babyverlies. 

Ik vind het belangrijk om ouders te laten zien en voelen dat er een leven is na verlies. Het gaat nooit over, maar het hoeft niet voor altijd een zware last te blijven. Het hoeft niet het einde van jóuw leven te zijn.

Heftig hè? Die reactie krijg ik vaker. Daarom wil ik je ook graag vertellen hoe het nú gaat.

Het leven is niet maakbaar. Maar je hebt wel een keuze in hoe je omgaat met datgene wat je overkomt.

Ik zeg wel eens dat het verliezen van Hugo alles heeft veranderd. In zekere zin is dat ook zo. Ik sta anders in het leven, ik kan beter relativeren, ik geniet meer van kleine dingen en ik maak bewustere keuzes. Toch denk ik ook dat ik mezelf gebleven ben. Of weer geworden ben na een tijdje. Ik ben niet alleen die moeder van het overleden kindje, ik ben zoveel meer dan dat. Hugo is een onderdeel van mijn leven, maar het verlies definieert niet wie ik ben.

Na Hugo hebben we nog twee gezonde dochters gekregen en daar geniet ik met volle teugen van. Ze vervangen Hugo niet en ze maken het verlies niet minder, maar ze vullen wel de behoefte om te mogen zorgen in. De combinatie tussen thuis zijn met mijn gezin en dit mooie werk mogen doen, is voor mij ideaal.

De grootste les voor mij was dat het leven niet maakbaar is. Dat je het nog zo goed denkt te kunnen plannen, maar dat het altijd anders loopt. Ik heb geleerd dat ik moet dealen met dat wat me overkomt en dat ik geen invloed meer heb op het verleden. Ik heb geleerd om dankbaar te zijn met wat ik heb en gelukkig te worden van kleine dingen.

Hugo heeft me zoveel meer gebracht dan alleen verdriet. Natuurlijk had ik hem liever bij me gehad. Maar ik heb liever Hugo die er niet meer is, dan Hugo die er nooit zou zijn geweest.

Het leven is niet maakbaar. Maar je hebt wel een keuze in hoe je omgaat met datgene wat je overkomt.

Ik zeg wel eens dat het verliezen van Hugo alles heeft veranderd. In zekere zin is dat ook zo. Ik sta anders in het leven, ik kan beter relativeren, ik geniet meer van kleine dingen en ik maak bewustere keuzes. Toch denk ik ook dat ik mezelf gebleven ben. Of weer geworden ben na een tijdje. Ik ben niet alleen die moeder van het overleden kindje, ik ben zoveel meer dan dat. Hugo is een onderdeel van mijn leven, maar het verlies definieert niet wie ik ben.

Na Hugo hebben we nog twee gezonde dochters gekregen en daar geniet ik met volle teugen van. Ze vervangen Hugo niet en ze maken het verlies niet minder, maar ze vullen wel de behoefte om te mogen zorgen in. De combinatie tussen thuis zijn met mijn gezin en dit mooie werk mogen doen, is voor mij ideaal.

De grootste les voor mij was dat het leven niet maakbaar is. Dat je het nog zo goed denkt te kunnen plannen, maar dat het altijd anders loopt. Ik heb geleerd dat ik moet dealen met dat wat me overkomt en dat ik geen invloed meer heb op het verleden. Ik heb geleerd om dankbaar te zijn met wat ik heb en gelukkig te worden van kleine dingen.

Hugo heeft me zoveel meer gebracht dan alleen verdriet. Natuurlijk had ik hem liever bij me gehad. Maar ik heb liever Hugo die er niet meer is, dan Hugo die er nooit zou zijn geweest.

Het verlies van Hugo is onderdeel van mijn verhaal, maar bepaalt niet mijn identiteit.

Ik ben niet mijn verlies.

Hugo is maar een deel van mijn verhaal. Een bijzonder en waardevol deel, maar als je me echt wilt leren kennen, lees dan nog even verder…

Ik woonde tot mijn 18e in een klein dorpje in Friesland en zat op een basisschool met nog geen 50 leerlingen. Toen ik na mijn middelbare school verhuisde naar Maastricht om de Hotelschool te gaan doen, vonden veel mensen dat wel érg ver weg.

Mijn studietijd vond ik niet de leukste tijd van mijn leven. Inhoudelijk vond ik mijn studie heel interessant, maar ik ben niet zo’n avondmens, in tegenstelling tot het grootste deel van mijn studiegenoten. Ik hou niet van grote mensenmenigtes, harde muziek, carnaval of dronken mensen. Ik paste niet helemaal in die cultuur. Ik lig gewoon het liefste om half 11 in bed.

Ik studeerde ook nog een jaartje Franse taal en cultuur. Ik woonde in Parijs en Toulouse en spreek bijna vloeiend Frans. Daarnaast ga ik nog bijna elk jaar op vakantie naar Frankrijk.

Ooit wilde ik kok worden. Of een B&B in Frankrijk. Vandaar ook die Hotelschool en studie Frans. Inmiddels ben ik getrouwd met een man die bijzonder goed kan koken en kook ik bijna nooit.

Die man ontmoette ik in Afrika. Ik maakte in mijn eentje een rondreis van 2 maanden en stond daarna huilend op Schiphol. Ik besloot mijn baan en huis op te zeggen en terug te gaan naar Afrika. Ik verhuisde met slechts een rugzak met kleding voor onbepaalde tijd naar Malawi. Daar liep ik tot de grote opluchting van mijn moeder al na 3 dagen een hele leuke Nederlandse man tegen het lijf. Hij vroeg me binnen 6 maanden ten huwelijk en we keerden terug naar Nederland om hier samen een leven op te bouwen.

Ik ben niet mijn verlies.

Hugo is maar een deel van mijn verhaal. Een bijzonder en waardevol deel, maar als je me echt wilt leren kennen, lees dan nog even verder…

Ik woonde tot mijn 18e in een klein dorpje in Friesland en zat op een basisschool met nog geen 50 leerlingen. Toen ik na mijn middelbare school verhuisde naar Maastricht om de Hotelschool te gaan doen, vonden veel mensen dat wel érg ver weg.

Mijn studietijd vond ik niet de leukste tijd van mijn leven. Inhoudelijk vond ik mijn studie heel interessant, maar ik ben niet zo’n avondmens, in tegenstelling tot het grootste deel van mijn studiegenoten. Ik hou niet van grote mensenmenigtes, harde muziek, carnaval of dronken mensen. Ik paste niet helemaal in die cultuur. Ik lig gewoon het liefste om half 11 in bed.

Ik studeerde ook nog een jaartje Franse taal en cultuur. Ik woonde in Parijs en Toulouse en spreek bijna vloeiend Frans. Daarnaast ga ik nog bijna elk jaar op vakantie naar Frankrijk.

Ooit wilde ik kok worden. Of een B&B in Frankrijk. Vandaar ook die Hotelschool en studie Frans. Inmiddels ben ik getrouwd met een man die bijzonder goed kan koken en kook ik bijna nooit.

Die man ontmoette ik in Afrika. Ik maakte in mijn eentje een rondreis van 2 maanden en stond daarna huilend op Schiphol. Ik besloot mijn baan en huis op te zeggen en terug te gaan naar Afrika. Ik verhuisde met slechts een rugzak met kleding voor onbepaalde tijd naar Malawi. Daar liep ik tot de grote opluchting van mijn moeder al na 3 dagen een hele leuke Nederlandse man tegen het lijf. Hij vroeg me binnen 6 maanden ten huwelijk en we keerden terug naar Nederland om hier samen een leven op te bouwen.

Afrika zit in mijn hart. Dat was wél de mooiste tijd van mijn leven. De mensen, de cultuur, de natuur, het leven is daar zo ontzettend anders. Op sommige vlakken minder ontwikkeld, maar ook dat heeft mooie kanten. Het is er ook altijd warm. Ideaal voor mij, want ik ben letterlijk allergisch voor kou. Als er een berenpak of iets dergelijks op Facebook wordt gepromoot, wordt ik minstens 10 keer getagd.

Ik hou van muziek, maar heb geen uitgesproken voorkeur voor bands of artiesten. Op één uitzondering, waar ik altijd om wordt uitgelachen: Ik ben al sinds mijn tienerjaren fan van Celine Dion. Het was (of stiekem is) mijn grootste droom om zo te kunnen zingen. Helaas heb ik de stem van een valse nachtegaal en mag ik zelfs van mijn kinderen niet meer zingen.

Ik hou van knutselen, puzzelen en bordspelletjes. Maar ook van reizen. Ik heb een lange bucketlist van plekken die ik nog graag eens wil bezoeken. Die tegenstrijdigheid heb ik bij veel dingen en ik vind keuzes maken dan ook best lastig. Totdat ik voel dat het ergens tijd voor is. Dan spring ik zonder twijfel, met alles wat ik heb in het diepe.

En nu is het jouw beurt.

Wat is jouw verhaal? Wat heeft je getriggerd om mijn hele verhaal te lezen?

Ik ben erg benieuwd naar jou. Hoe ben je hier terecht gekomen? Ben je zelf ook een kindje verloren?  

Deel het hieronder met me door het formulier in te vullen en ik reageer op werkdagen binnen 24 uur op je bericht.

Jouw verhaal

Vertel me jouw verhaal