fbpx

In 2015 werd mijn prachtige zoon Hugo geboren.

9 maanden lang deed ik alles om me voor te bereiden op de komst van mijn zoontje. Ik werd moeder! Ik was er helemaal klaar voor.

Maar ik was helemaal niet klaar voor wat er werkelijk gebeurde.

De bevalling was heftig. Nadat zelfs de vacuümpomp de klus niet kon klaren, werd besloten een spoedkeizersnede te doen. Binnen 10 minuten lag ik op de OK en niet veel later werd Hugo uit mijn buik getild.

Het was stil. Veel te stil.

Waar iedereen verwachtte dat hij zou gaan huilen, gebeurde er niets. Ik had al snel door dat het niet goed was. Terwijl Hugo werd omringd door artsen en verpleegkundigen, lag ik volledig verdoofd van de ruggenprik en emoties toe te kijken. Er kwamen steeds meer mensen de kamer binnen. Ik hoorde dat ze hem aan het beademen waren. Maar ik voelde dat het te laat was. Hugo was er niet meer.

Na een half uur vroeg de kinderarts onze toestemming om te stoppen met de beademing. Je hoort jezelf toestemming geven, terwijl je met alles wat je in je hebt heel hard nee wilt schreeuwen.

Ik kreeg Hugo gewikkeld in doeken in mijn armen. Het leek net of hij sliep. Hij was zo ontzettend mooi. Ik wilde niet geloven dat hij niet elk moment zijn ogen open zou doen of zou gaan huilen. Hoe kon het dat de baby die ik 9 maanden lang in mijn buik had gevoeld er nu ineens niet meer was?

Fotografie: Mertenfoto.nl

Ik was volledig verlamd en tegelijkertijd rustig en praktisch. We belden onze ouders en broers. Ze kwamen direct naar het ziekenhuis. Al die tijd hield ik Hugo vast. Ik kon en wilde hem niet loslaten.

We werden direct geconfronteerd met beslissingen waar we nog nooit over na hadden gedacht. Begraven of cremeren? Mee naar huis of naar een rouwcentrum? Een kistje of een mandje? We volgden ons gevoel, ook al voelden we eigenlijk niks.

We namen Hugo mee naar huis, zodat hij in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje kon liggen. De week die volgde stond in het teken van kennismaken en afscheid nemen tegelijk. Een intense, heftige week, vol met verdrietige, maar ook met hele kostbare herinneringen. Het was zo fijn om hem vlakbij te hebben, zodat we afscheid konden nemen in onze eigen omgeving op onze eigen manier. We pasten het geboortekaartje aan en besloten hem te begraven op een speciale begraafplaats voor overleden kinderen. We kozen een houten ovalen kistje, in de vorm van een soort ei, handgemaakt door iemand die er heel veel liefde in had gestopt.

8 dagen later was het definitieve afscheid. De zon scheen. Onze families en vrienden waren er. Maar wij moesten onze prachtige baby begraven.

Ik was volledig verlamd en tegelijkertijd rustig en praktisch. We belden onze ouders en broers. Ze kwamen direct naar het ziekenhuis. Al die tijd hield ik Hugo vast. Ik kon en wilde hem niet loslaten.

We werden direct geconfronteerd met beslissingen waar we nog nooit over na hadden gedacht. Begraven of cremeren? Mee naar huis of naar een rouwcentrum? Een kistje of een mandje? We volgden ons gevoel, ook al voelden we eigenlijk niks.

We namen Hugo mee naar huis, zodat hij in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje kon liggen. De week die volgde stond in het teken van kennismaken en afscheid nemen tegelijk. Een intense, heftige week, vol met verdrietige, maar ook met hele kostbare herinneringen. Het was zo fijn om hem vlakbij te hebben, zodat we afscheid konden nemen in onze eigen omgeving op onze eigen manier. We pasten het geboortekaartje aan en besloten hem te begraven op een speciale begraafplaats voor overleden kinderen. We kozen een houten ovalen kistje, in de vorm van een soort ei, handgemaakt door iemand die er heel veel liefde in had gestopt.

8 dagen later was het definitieve afscheid. De zon scheen. Onze families en vrienden waren er. Maar wij moesten onze prachtige baby begraven.

Fotografie: Mertenfoto.nl

Ik weet als geen ander hoe het voelt om je baby te verliezen. Maar het einde van Hugo’s leven was behalve heel verdrietig, ook het begin van iets nieuws.

Ik kan je helpen om te leren leven met zo’n intens gemis.

Contact

06 443 45 495
hiske@hiskekuilman.nl

Schrijverskwartier 9
1967 JH Heemskerk

KVK 71312749

Facebook

Pin It on Pinterest