fbpx

In 2012 liep ik de man van mijn dromen tegen het lijf.
2 jaar later trouwden we en al tijdens onze huwelijksreis was ik zwanger.

Ik kon mijn geluk niet op. Vol overgave stortte ik me op alles wat met zwangerschap en baby’s te maken had. Ik las boeken, schreef me in voor allerlei babyboxen en ik kocht babyspullen waarvan ik van het bestaan nog nooit had gehoord.

Na een probleemloze zwangerschap ging het alsnog helemaal mis. Om onverklaarbare reden overleed mijn prachtige zoon Hugo tijdens de bevalling. Ik kreeg een volgroeide en volmaakte baby in mijn armen, die niet ademde. De stilte was oorverdovend. Ik was moeder geworden, maar ik had geen kind om voor te zorgen.

Het verdriet was enorm en intens. Mijn hele beeld van hoe onze toekomst samen zou zijn, was weggevaagd. Ik leefde in een roes en had nergens zin in. Ik ging door op de automatische piloot, maar genoot nergens echt van. Altijd was het gevoel van gemis op de achtergrond aanwezig. Ik was boos, verdrietig, moe, teleurgesteld. Tegelijkertijd voelde ik een enorme drive om te leven.

Ik merkte dat alles was veranderd. Of misschien was alles wel gelijk gebleven en was ík degene die was veranderd. Maar ik kon mezelf niet helpen als ik niet zou accepteren dat Hugo er niet meer was en ook nooit meer terug zou komen. Ik besefte dat dit mijn nieuwe leven was. En ook dat ik de enige persoon was die iets aan mijn situatie kon veranderen. Hoe groot het verdriet ook was, ik ontdekte dat ik veel meer kracht in me had dan dat ik had gedacht. Ik kon de impact van het verlies ombuigen naar iets positiefs.

Hugo verliezen was het ergste dat me kon overkomen. Maar ik besloot nog op de avond dat hij overleed dat dit niet het einde van míjn leven was! Zijn dood gaf me een goede reden om na te gaan denken over wat ik echt belangrijk vind. Elk moment dat ik Hugo mis, besef ik me hoe kwetsbaar het leven is. Het geeft me elke dag een reden om gelukkig te zijn.

Mijn leven is compleet veranderd, maar vooral omdat ik er zelf anders naar ben gaan kijken. En dat maakt dat ik me nu sterker, zelfverzekerder en gelukkiger voel. Ik kan oprecht en zonder schuldgevoel zeggen dat ik een heel leuk leven heb, niet ondanks, maar dankzij Hugo.

Leren leven met een gat in je hart

3 tips om je leven weer op te pakken na het verliezen van je baby

Maar ik ben meer dan de moeder van Hugo…

Ik zoek geen uitdagingen, ik pak ze. In 2012 nam ik ontslag en verkocht ik al mijn spullen om in Afrika te gaan wonen en werken. Ik denk graag groot. Ik ga niet gewoon hardlopen, nee ik wil gelijk trainen voor een halve marathon. Ik hou niet van dingen half doen. Of ik doe het, en dan ook goed. En anders doe ik het liever niet. Ik doe dingen ook graag anders. Toen mijn vriendinnen gingen studeren in dezelfde stad, koos ik voor een opleiding aan de andere kant van het land.

Tegelijkertijd ben ik ook een twijfelkont. Maar wel eentje die keuzes durft te maken. Ik kies uiteindelijk vaak voor die ene reden om iets wel te doen in plaats van de 9 argumenten om ervan af te zien. Ik geloof niet in toeval. Maar ook niet in afwachten totdat het balletje wel een keer de goede kant op rolt.

Ik doe niet aan yoga en na 10 minuten mindfull op een kussentje heb ik slapende benen en een slapend hoofd. Ik hou van actie, verveel me snel en ben altijd op zoek naar de volgende uitdaging.

Het einde van Hugo’s leven betekende niet het einde van mijn leven!

 

Contact

06 443 45 495
hiske@hiskekuilman.nl

Schrijverskwartier 9
1967 JH Heemskerk

KVK 71312749

Facebook

Pin It on Pinterest