fbpx

Afgelopen week gaf ik 4 interviews. Ik bereid me op deze
gesprekken niet echt voor. Uiteraard kijk ik met wie het is, maar ik ontvang de
vragen liever niet van tevoren. Dan ga ik een ingestudeerd antwoord geven. Ik
hou meer van de spontane ingevingen, ook al zit er dan wel eens iets tussen dat
ik beter had kunnen verwoorden of misschien beter helemaal niet had kunnen
zeggen.

Vaak zijn de vragen vergelijkbaar. En dat is logisch. Mijn antwoorden zijn dus ook niet meer altijd uniek. Maar bijna elk interview eindigt met dezelfde vraag:

Wat zou je andere ouders die dit meemaken adviseren?

Ik kan hier geen antwoord op geven in één zin. Het zou
wel handig zijn. Doe dit en alles wordt beter. Zo werkt het helaas niet. Maar het
zette me wel aan het denken. Als het zo vaak wordt gevraagd is er blijkbaar
behoefte aan een antwoord. Ik zeg niet dat ik weet wat voor jou het beste
werkt. Maar ik heb inmiddels voldoende ervaring om te weten wat voor de meeste ouders
helpt.

Dit is voor iedereen die het antwoord op deze ene vraag toch
wil weten. Ik kan er een boek over schrijven. (Dat ben ik ook aan het doen 😉)
Maar ik vat het nu even samen in een paar zinnen. Dit komt vanuit mijn tenen.
Niet ingestudeerd. Nauwelijks bewerkt. Recht vanuit mijn hart.

Vergelijk jezelf niet met een ander. Iedere situatie en ieder rouwproces is anders. Geef jezelf de ruimte en de tijd om te rouwen. Wees verdrietig. Gooi het eruit. Je moet er doorheen, ook al klinkt dat vreselijk cliché. Vertrouw erop dat je dit aankunt en je dit zult overleven. Weet dat er een leven na dit verlies mogelijk is, ook al lijkt het nog zo ver weg. Je kunt niets veranderen aan wat je is overkomen, maar je kunt wel zelf beslissen over hoe je hiermee omgaat. Verlies elkaar niet uit het oog. Heb respect voor het rouwproces van de ander. Vraag aan elkaar wat je nodig hebt. Spreek dat ook uit naar de mensen om je heen. Niemand weet namelijk waar je echt behoefte aan hebt. Help jezelf door om hulp te vragen. Geloof in je eigen kracht. Geloof in de liefde. Wees dankbaar. Rouw. Pas dan komt er ruimte voor het leven daarna.

Pin It on Pinterest

Share This